Bugün akşam saatlerin de dalgın dalgın çalışmaya devam ederken bi anda kapının zili ile kendime geldim. Kalktım ve kapıyı açtım,karşımda henüz okul kıyafetleri üstünde duran pırıl pırıl 9,10 yaşların da iki ilk okul çocuğu duruyordu.

Ä°lk söyledikleri kelime; “Çöpünüz boÅŸaltılır,suyunuz doldurulur abi” bir anda irkildim acaba dedim bu çocuklar iÅŸ hanının yeni elemanları felan mı diye. Çocuklar hayırdır diye bir soru yönelttim ve suskun bir halde duran çocuklar çekingen bir tavırla anneler günü için annelerine hediye alabilmek için okuldan sonra iÅŸ yerlerinin kapılarını çalıp,kendi çaplarınca para kazanmayı hedeflemiÅŸler.

Siz de benim gibi ilk düşündüğünüz sıradan dilenci,satıcı olarak nitelendirebilirsiniz neredeyse gün aşırı dilencilerin,satıcıların kapımıza gelmediğini söylesem yalan olmaz. Ama bu çocukları dilenci,satıcı diye adlandırmak masum bakışlara bir hakaret olur. Ben inanıyorum ki annelerine ufak da bir hediye alabilmek için böyle bir yola koyuldular.

Bir yandan kendilerince çıkar yolu bulmalarına çok sevinsem de diğer bir parçam içim içimi yiyordu. Yurdum insanı  o kadar zor şartlarda yaşamaya alıştı  ki artık çıkar yolu bulmak bile imkânsız hale geldi.

Güzel yurdum da eminim bir çok çocuk annelerine bir gül alabilmek için mendil satıyor,ayakkabı boyuyor,simit satıyordur. Ne diyebiliriz ki yaşam standartlarımız belli inşallah gelecek nesil daha iyi şartlar da yaşar.

Bu arada,

Tüm annelerin “Anneler Günü Kutlu Olsun”. SaÄŸlıcakla kalın.